Schakelen

De laatste tijd krijg ik regelmatig te horen dat ik makkelijk kan schakelen. In eerste instantie vroeg ik me af hoe de commentatoren dat konden weten. Zo vaak zit er niet iemand naast me in de auto en al helemaal niet achter op de motor. Laat staan als het drie graden boven of onder nul is. Na een niet-begrijpend hoofd opgezet te hebben, kreeg ik de uitleg. Ik kan makkelijk van de ene situatie op de andere inspelen. Nog niet helemaal overtuigd, want hoe kan iemand in mijn hoofd kijken? (Help, ze kunnen in mijn hoofd kijken!!) Maar nee, het commentaar bleek gestoeld te zijn op mijn gedrag. Meer waarneembaar dan hetgeen zich in mijn hoofd afspeelt. Als werknemer bij een middelgroot uitzend- en detacheringsbureau (als deze blog klaar is zijn ze wellicht alweer een groot bureau, zo snel gaat de ontwikkeling) mag dat ook wel van me verwacht worden, vond ik zelf. Hmm, klinkt best perfectionistisch. Anyway. Na ruim een half jaar op de ene afdeling gewerkt te hebben, mocht ik nu op een andere afdeling in dezelfde instelling werken. Hoe leerzaam, hoe leuk. (Echt niet ironisch bedoeld, heb er heerlijk gewerkt) En daar gebeurde het. Ik kreeg het compliment/feedback/commentaar/observatie dat ik snel kon schakelen. Waar ik me op de eerste afdeling meer ondersteunend en volgend op moest/kon stellen, was dit niet het geval op de tweede afdeling. Op de tweede afdeling merkte ik dat ik meer de ruimte kreeg en moest innemen om me sturend op te stellen. Navigerend/uitleggend. Dat me dit makkelijk af ging, vond ik niet meer dan normaal (kernkwaliteit?) maar voor de collega's met wie ik mocht werken was dit meer dan normaal. Door deze gedeelde observaties, gedeeld onder de collega's en met mij, ben ik me er meer van bewust dat ik zo langzamerhand heb leren schakelen (toch aangeleerd gedrag?) Of is het zo dat ik mijn werkervaring nu goed kan inzetten? Om een lang verhaal nog iets langer te maken had ik deze eigenschap gisteren en eergisteren erg nodig. Op donderdag krijg ik een telefoontje van dat middelgrote bureau. Of ik de volgende dag, gisteren dus, snapt u het nog? een training wilde geven. Een training over het geven en ontvangen van feedback. Enthousiast als ik ben of in ieder geval kan zijn, zei ik meteen ja. Het zou gaan om een groep van 15 leerkrachten en een groepje van 4 trainers. Dit durfde ik nog wel. Deze schakeling ging nog vrij soepel. Die avond mocht ik de gegevens voor de training in mijn postvak verwachten. So far so good. De volgende ochtend toog ik heel vroeg naar de afgesproken locatie. Daar aangekomen, iets later dan ik had gepland want verkeerd gereden, zag ik de andere drie trainers. Onder het genot van een kopje koffie kreeg ik de laatste informatie. We zouden in vier groepjes uiteen gaan en ieder, u leest het goed, ieder een groep van ongeveer 15 mensen gaan trainen. Gevolg: natte oksels, herinneren om door te ademen, met redelijk vaste hand een slok van de nogal warme koffie nemen en daarna knikken dat dat prima was. Kijk, als dat schakelen is, dan denk ik dat ik van mezelf kan zeggen dat ik kan schakelen. De training ging goed, ze hebben niet geweten dat ik de dag ervoor om die tijd nog geen idee had dat ik deze training zou geven. Ik kan schakelen. Nu thuis nog.